اموزش راههای مبارزه با استبداد

[ایراندوست]

به جای اینکه همیشه مفعول و منتظر اقدامات ظالم باشیم بهتر است که دست به اقدامی بزنیم تا ظالم همیشه در موضع دفاع باشد.
تا کی می خواهیم بشینیم و هر روز ظلم جدید را تحمل کنیم؟
مرحوم فردین حرف زیبایی داشت که می گفت=ما روزی هزار بار می میریم تا یک روز زنده باشیم!
چقدر باید بلا و رنج بر سر مردم بیاید تا بالاخره به فکر اقدامی باشند؟در کشور کم جمعیت سوئیس به دو دختر از سوی دولت توهین شده بود و فرداش چند میلیون نفر جمعیت در خیابانها حضور داشتند.خوب خلایق را هر چه لایق.اگر به ظالم اعتراض نکنیم ظلمش بیشتر می شود.من نمی دونم چرا این مردم هنوز صبح از خواب بیدار می شوند و به سر کار می روند؟!این پول را برای چه چیزی می خواهند دربیاورند؟در جامعه ایی که همه شادیها حرام است و فقط ماتم و عزاداری ازاد است.از همین الان یک تاریخی را اعلام کنیم.مثلا اول شهریور.بعد برای ان تاریخ تبلیغ کنیم.و در ان تاریخ همه مردم به جای اینکه به سر کار بروند به خیابانها بیایند تا تکلیفمان را با ظالم روشن کنیم.

[ایراندوست]

یک سونامی می اید و 300 هزار نفر براحتی می میرند.یا چشم روی هم بگذاریم انواع بیماری به سراغ انسان می اید مثل دیابت و هپاتیت و سکته و سرطان و غیره.
این دو روز زندگی انقدر ارزش ندارد که برایش هم تحقیر بشویم و هم توی سرمان بزنند و ظلم ببینیم.
مرگ بهتر از حتی یک دقیقه زندگی زیر بار حقارت و ظلم است.سالانه چندین هزار نفر در ایران از دست استبداد اخوند خود کشی می کنند.نمونه اش همین چند ساعت پیش پسری که به خاطر ظلم اخوند خود را به جلوی قطار مترو انداخت.خوب این افراد حالا که دارند جان خود را می دهند حداقل بروند جان چند نفر از ظالمین را هم بگیرند.
تا با افتخار بمیرند و هم انتقام خود را گرفته باشند و هم به میهن خود و به ازادی خواهی خدمت کرده باشند وبه نام شهید راه ازادی مفتخر شوند.
بسیاری بیماران سرطانی و سایر بیماران هستند که چند ماهی بیشتر زنده نمی مانند.این افراد می توانند حالا که دارند با درد بیماری می میرند بروند با افتخار در راه ازادیخواهی بمیرند.ندیدید که نیروی انتظامی چه جنایاتی در حق زنان و جوانان می کند؟!در فرانسه پلیس دو جوان را ازار داد و فرداش مردم 5 هزار ماشین را به اتش کشیدند.
ای ملت مارا چه می شود؟به جای اشعار خمار
مانند اشعار شاهنامه فردوسی را بخوانیم تا روحیه رستم گونه در ما تقویت شود.
وقتی که مردم تصمیم بگیرند که دست از کار بکشند و دیگر بر سر کار نروند و مملکت تعطیل شود دیگر حکومتی وجود نخواهد داشت که ظلم کند.یک تاریخی را مشخص کنیم برای اغاز اعتصاب و برای ان تاریخ چند مدتی تبلیغ شدید کنیم و سپس در ان تاریخ همگی با هم دست از کار بکشیم تا تکلیف ما با استبداد روشن شود.
البته اعتصاب معمولا از یک نقطه اغاز می شود و گسترش می یابد تا زمانیکه فراگیر شود و سراسر کشور را فرا بگیرد.

[امیر]

نگارنده ی نخستین : ایراندوست

به جای اینکه همیشه مفعول و منتظر اقدامات ظالم باشیم بهتر است که دست به اقدامی بزنیم تا ظالم همیشه در موضع دفاع باشد.
تا کی می خواهیم بشینیم و هر روز ظلم جدید را تحمل کنیم؟
مرحوم فردین حرف زیبایی داشت که می گفت=ما روزی هزار بار می میریم تا یک روز زنده باشیم!

آفرین، دقیقا، نباید در مقابل ظلم ساکت بود، و این عین تعالیم اسلامی است. اما مراقب باشیم به اسم مبارزه با ظلم، آب به آسیاب ظالمین نریزیم، و اهرمهای مقابله با ظلم و فساد را تضعیف نکنیم. مهمتر از اقدام، آگاهی از ریشه های واقعی استبداد است، وگرنه خود نیز تبدیل می شویم به عاملی برای افزایش ظلم.

نگارنده ی نخستین : ایراندوست

چقدر باید بلا و رنج بر سر مردم بیاید تا بالاخره به فکر اقدامی باشند؟در کشور کم جمعیت سوئیس به دو دختر از سوی دولت توهین شده بود و فرداش چند میلیون نفر جمعیت در خیابانها حضور داشتند.خوب خلایق را هر چه لایق.اگر به ظالم اعتراض نکنیم ظلمش بیشتر می شود.من نمی دونم چرا این مردم هنوز صبح از خواب بیدار می شوند و به سر کار می روند؟!این پول را برای چه چیزی می خواهند دربیاورند؟

بله این هم درست، اگر بی قانونی توسط هر نهادی انجام شود مردم باید اعتراض خودشون رو به گوش مسولین برسونند، و اگر مسولین گوش نکردند باید آنها را عوض کنند، این عین صحبت دکتر احمدی نژاد است که اگر در جایی بی عدالتی دیدید انقدر آن را فریاد بزنید تا به گوش احمدی نژاد برسد. حالا اگر کسی جرات و جربزه فریاد در مقابل طلم را ندارد. این دیگر مشکل خود مردم است.

نگارنده ی نخستین : ایراندوست

در جامعه ایی که همه شادیها حرام است و فقط ماتم و عزاداری ازاد است.از همین الان یک تاریخی را اعلام کنیم.مثلا اول شهریور.بعد برای ان تاریخ تبلیغ کنیم.و در ان تاریخ همه مردم به جای اینکه به سر کار بروند به خیابانها بیایند تا تکلیفمان را با ظالم روشن کنیم.

نه عزیز من، بی خود شلوغش نکن، کی گفته تمام شادیها حرام است ؟ شادیهایی که مخالف عرف جامعه باشد، و شادیهایی که مخالف قانون باشد حرام است. و قانون را هم منتخبین مردم بعد از عبور از یک پروسه مشخص شده در قانون اساسی(که آن هم با رای مردم است)، تصویب می کنند. مقابله نکردن با بی قانونی عین ظلم است، و نه مقابله با آن..... بلی، مردم باید به خیابانها بریزند تا تکلیفشان را با ظالمان واقعی مشخص کنند.
صد البته راه پیماییهای 22 بهمن هم به همین دلیل است.

[رامتین]

نگارنده ی نخستین : ایراندوست

مرحوم فردین حرف زیبایی داشت که می گفت=ما روزی هزار بار می میریم تا یک روز زنده باشیم!

سلام
من معنی این جمله رو متوجه نشدم ، میشه بیشتر توضیح بدید؟

[ایراندوست]

نگارنده ی نخستین : رامتین

سلام
من معنی این جمله رو متوجه نشدم ، میشه بیشتر توضیح بدید؟

کتاب خاطرات یک زندانی سابق را می خواندم.نوشته بود که در زندان در داخل یک اتاق خالی به رنگ سفید در تنهایی و هوای نمناک انقدر رنج بسیار بود که انگار روزی هزار بار می میردیم و حاضر بودیم حقیقتا بمیریم و این رنج مرگ گون را دیگر تحمل نکنیم.
هم اکنون ایران عزیز ما همانند یک زندان بزرگ است.همانطور که در داخل زندان حتی لباس زندانی نیز از سوی زندانبان تعیین می شود در ایران امروز نیز حتی لباس مردم از سوی اخوند تعیین می شود.انقلاب شکوهمندی که ملت ایران در سال 57 برای رسیدن به یک جمهوری دموکراتیک انجام داده بود تبدیلش کرده اند به یک خلافت اخوندی عقب مانده.
اما براحتی با یک اعتصاب سراسری تام شیرازه استبداد فرو خواهد ریخت.کافی است که یک روز را مشخص کنیم و از چند ماه قبل برای ان روز تبلیغ کنیم و در ان روز همگی دست از کار بکشند .ان وقت استبداد می ماند و حوضش!

[ایراندوست]

بارها در همین 100 سال اخیر ملت شریف ایران جنبشهای متعدد انجام داد و حتی این جنبشها در دوره هایی به پیروزی رسید و حتی قوانین خوبی در ابتدا تصویب شد اما دلیل اینکه چرا تداوم نیافت بر می گردد به محافظت و پشتیبانی از نهال مردم سالاری و دموکراسی نوپا است.یعنی حفظ قانون خوب و نظارت بر اجرای ان مهمتر از تصویب ان است.
اما سوال پیش می اید که محافظ و پشتیبان قانون اساسی چه چیزی می تواند باشد.
مهمترین عامل انجمنها و اتحادیه ها و گروههای مردمی است.
چه این گروهها حزب سیاسی باشد یا صنفی باشد یا فرهنگی و غیره.کار گروهی و دسته جمعی حافظ منافع و حقوق مردم است.دولتها می توانند حقوق افراد تنها را ضایع کنند اما ضایع کردن حقوق گروهها برای انها مشکل است.مثلا معلمان که تعدادشان زیاد است باید بدانند که همگی عضو یک خانواده بزرگ اتحادیه معلمان هستند.و اگر روزی یکی از انها مورد ظلم قرار گرفت به معنای ظلم به قشر معلم است و باید همگی متحد اعتراض و اعتصاب و تظاهرات کنند.چرا که اگر نکنند همان دولت می تواند فردا به یک معلم دیگر ظلم کند.در حقیقت دفاع از حقوق ان معلم دفاع از حقوق تمام قشر معلم است.فهم این قضیه رمز حفظ حقوق مردم است.یعنی اینکه بدانیم حفظ منافع فردی ما در گروی حفظ منافع جمعی و گروهی است.هر فرد ایرانی باید در یک گروه و اتحادیه و انجمن عضو باشند که لزومی ندارد حتما این گروهها حزب سیاسی باشند مثل اتحادیه معلمان.کارگران نیز باید همین احساس گروهی را داشته باشند.زنان نیز همین طور.پزشکان+دانشجویان+کارمندان+....
باید افراد جامعه چنان به هم تنیده و بافته شوند که هیچ فشاری نتواند موجب گسستگی انها شود.همانند یک چوب تنها که می شکند و چند چوب به هم پیوسته که استوار می ماند.
5 انگشتی که هر کدام نحیف است اما اگر این 5 انگشت با هم شوند مشتی خواهند بود.
حتی جوانان می توانند با ایجاد گروههای اینترنتی کار گروهی و دسته جمعی را تمرین کنند.حتی یک گروهی مثل انجمن کوه نوردی نیز مفید است.
دیکتاتورها همه تلاششان این است که مردم به صورت تک تک و تنها باشند.
پس مدام این اصل مهم را یاداوری کنیم که حفظ منافع فردی و شخصی ما در گروی منافع گروهی و جامعه است.
اگر یک گروه چند صد هزار نفری اعتصاب کنند چنان فشاری به دولت وارد می شود که صد ارتش نمی توانند وارد کنند.

[ایراندوست]

خانم فرح پهلوی را در تلوزیون دیدم .دوباره با دو رویی اینبار با ماسکی جدید وارد کار شده بود.حالا که می دانند از لحاظ سیاسی اعتبار ندارند از راه انجمن خیریه وارد شده اند!
دیکتاتوری و استبداد شاخ و دم که ندارد.چه استبداد اخوندی باشد.چه استبداد سلطنتی باشد چه کمونیستی باشد و غیره.
یا مجاهدین رجوی !که برای رجوی کار می کنند نه برای خلق!
البته این گروههای تمامیت خواه در اقلیت هستند.اکثریت مردم ایران از زمان مشروطه تاکنون به دنبال مردم سالاری و دموکراسی حقیقی هستند.یک جمهوری تمام عیار پارلمانی دموکراتیک.که در ان همه احزاب فرصت حضور داشته باشند.
هر حزبی بتواند به ازای هر 5 درصد رای خود یک وزارت در دولت داشته باشد.
دیگر تمامیت خواهی جایی در اندیشه مردم ایران ندارد.
این خانواده پهلوی در حدود 30 میلیارد یورو ثروت ملت ایران را دزدیدند و به خارج فرار کردند و با همین پول دزدی حالا انجا رسانه می زنند و باز تبلیغ می کنند که ای مردم استبداد اخوند بد است و استبداد ما خیلی خوب است!
واقعا جای تعجب دارد که چگونه مثلا در فلان دهات اروپا یک دهقان معمولی متوجه می شود که دموکراسی و مردم سالاری چه معنایی دارد و چه قانون اساسی باید داشته باشد اما بعضی از افرادی که حتی تحصیلکرده هستند این قضیه ساده را نمی فهمند و هنوز دنبال عقاید قرن 19 و اوایل 20 هستند.

[ایراندوست]

به سابقه جنبشهای بدون خشونت و مبارزات مدنی که نگاه می کنیم شیوه های جالبی برای اعتراض به کار گرفته شده است.چند نمونه موثر ان را به صورت خلاصه اینجا مطرح می کنیم=
1.یک شیوه ایی که بارها نتیجه بسیار موثر داده است این است که در صبح در روز های کاری هر کس ماشین شخصی دارد در خیابانهای اصلی شهرتردد کند و هر چه ارامتر حرکت کند بهتر.حتی پنچری و یا تصادف ارام ساختگی نیز کمک می کند.این چنین وقتی در صبح روز کاری خیابانهای اصلی شهر با ترافیک شدید قفل شود عده زیادی ساعتها دیر به سر کار خود می رسند که همین مسئله اختلال زیادی در کار حکومت ایجاد می کند و برای تسریع در اغاز اعتصاب سراسری نیز بسیار مفید و موثر است.پلیس نمی تواند به کسی بگوید که چرا با ماشین خود به خیابان امده ایی !
2.وقتی که یک فرد مشهور که در جامعه بسیار هستند در بین هنر مندان و ورزشکاران و بازیگران و نویسندگان و غیره فوت می کند.بهانه خوبی است تا عده زیادی از مردم در مراسم ختم او شرکت کنند.باز پلیس نمی تواند به کسی بگوید چرا در مراسم ختم این فرد مشهور شرکت کرده ایی!حتی گاهی حضور مردم در مرگ یک فرد مشهور می تواند به دهها هزار نفر برسد که خود این حضور موجب افزایش اعتماد به نفس و اتحاد مردم می شود .
3.محاصره مدنی دیکتاتور=هر گروهی که در شهر ما وجود دارد و امکان عضویت در ان هست عضو شویم.چه در فرهنگسرا باشد چه گروه کوه نوردی باشد چه انجمن شعر باشد چه اتحادیه صنفی باشد چه گروه محیط زیستی باشد و غیره.یعنی یک فرد هم زمان می تواند در چندین گروه عضو باشد.وقتی افراد به صورت گروه گروه باشند دولت نمی تواند براحتی حقوق انها را ضایع کند در حالیکه یک فرد تنها ضایع کردن حقوقش خیلی برای حکومت اسانتر است.مثلا وقتی که یک مجمتع اپارتمانی مثل اکباتان در تهران وجود دارد همسایه ها می توانند برای خود انجمن محله را تشکیل دهند که کاملا مستقل از دولت باشد.به هیچ وجه نباید در انجمنهایی که از طرف دولت تشکیل شده عضو شویم.باید کاملا مردمی و غیر دولتی باشد.این اعضای انجمنهای محلی می توانند حتی صندوقی درست کنند و ضمن دریافت حق عضویت اندک از اعضا به پرداخت وام به اعضای نیازمند بپردازند.و گاهی سفرهای دسته جمعی بروند یا در همان اطراف شهر مثل سیزده به در تا هر چه بیشتر صمیمیت و همبستگی بین انها بیشتر شود.مردم باید انقدر در هم تنیده و تو در تو شوند تا وقتی حکومت خواست دست به یک نفر بزند صدای صدها نفر بلند شود.در این زمینه اتحادیه های صنفی بسیار موثر هستند.مثلا ما در حدود 700 هزار نفر معلم داریم که اگر خانواده شان را نیز حساب کنیم می شود حدود 3 میلیون نفر.اینها می توانند یک اتحادیه قوی معلمان تشکیل بدهند.اولین اصل هر اتحادیه این است که از حقوق تک تک اعضا دفاع بشود.یعنی وقتی مثلا یک معلمی از سوی دولت دستگیر شد همه معلمان باید اعتراض کنند چون فرداش دولت می تواند یک معلم دیگر را دستگیر کند.یعنی دفاع از حقوق ان معلم دستگیر شده در حقیقت دفاع از حقوق تمام معلمان و صنف معلمان است.رمز موفقیت مردم همین کار گروهی و دسته جمعی است.وقتی تعداد گروهها و اتحادیه ها و انجمنها بسیار زیاد شود دولت در یک محاصره مدنی قرار می گیرد و وادار به رعیات حقوق مردم می شود.