بهترین سیستم حکومتی و قانون اساسی

[ایراندوست]

در این تاپیک با احترام به عقاید هم قانون اساسی ارمانی مورد نظر خود را مطرح می کنیم و از ان دفاع می کنیم.برای شروع نظر خودم را مطرح می کنم.:

جمهوری پارلمانی بهترین سیستم برای ایران.
در دوران معاصر بسیاری احزاب امدند و اندیشه های تمامیت خواه و استبدادی را مطرح کردند.از جمله استبداد کمونیستی یا استبداد مذهبی یا استبداد سلطنتی و غیره.اما تمام سیستمهای استبدادی محکوم به شکست است.بهترین سیستم که در ان همه احزاب و اندیشه ها بتوانند در قدرت سهیم باشند جمهوری پارلمانی است.حال یک تعریف ساده از مشخصات جمهوری پارلمانی بدهیم تا با ان بیشتر اشنا شویم.در جمهوری پارلمانی هر چهار سال یکبار انتخابات پارلمان یا همان مجلس انجام می شود که در ان همه احزاب ازادانه شرکت می کنند.حال فرق اساسی جمهوری پارلمانی با جمهوری اکثریتی در این است که تمام کابینه دولت در اختیار فقط حزب اکثریت انتخابات قرار نمی گیرد.مثلا اگر حزب اکثریت 52 درصد رای داشته باشد و مثلا حزب دوم 34 درصد رای اورده باشد.خوب چرا ما 34 درصد از مردم را که جمعیت زیادی می شود از قدرت محروم کنیم و همه دولت را تمام و کمال در اختیار فقط ان 52 درصد اکثریت قرار دهیم.در سیستم جمهوری پارلمانی این مشکل حل شده است.یعنی دولت به صورت ائتلافی و مشارکتی از همه احزاب تشکیل می شود.اما هر حزبی به اندازه ایی می تواند مشارکت کند که رای می ردمی داشته باشد.یعنی حزبی که 30 درصد رای مردمی در انتخابات دارد به اندازه 30 درصد از وزارت خانه های کابینه دولت را در اختیار می گیرد و حزبی که 15 درصد رای دارد به اندازه 15 درصد از کابینه را در اختیار می گیرد. و بدیهی است که ریاست دولت نیز به حزب اکثریت می رسد.والبته اگر ما بخواهیم امتیاز دیگری هم به حزب اکثریت داده باشیم تصمیم در مورد اینکه چه وزارت خانه ایی به چه حزبی برسد را نیز باید به حزب اکثریت واگذار کنیم تا وحدت و نظم حفظ شود.اینگونه دولت به واقع نماینده واقعی همه اندیشه ها و عقاید کشور می شود و همه خود را به گونه ایی در ان سهیم می بینند.و همین موجب همبستگی و وحدت کشور می شود.دیگر گروهی خود را محروم از قدرت نمی بیند تا چوب لای چرخ دولت بگذارد.هر حزبی تلاش می کند تا در وزارت خانه هایی که به انها رسیده است خوب و عالی عمل کنند تا در انتخابات بعدی بتوانند نظر بیشتری از مردم را جلب کنند.یعنی رقابت برای خدمت بیشتر.
احزاب ایران باید به این بلوغ سیاسی رسیده باشند که ایران متعلق به همه ایرانیان است و دست از تمامیت خواهی بردارند.نمی شود تمام سیستم فقط سوسیالیستی باشد یا فقط مذهبی باشد یا غیره.اینها می توانند هر کدام حزبی تشکیل دهند و در انتخابات هر چهار سال شرکت کنند.اگر حزبی هم می بیند که مثلا در یک انتخاباتی رای کمی اورد باید به اصلاح خود بپردازد تا نظر بیشتری از مردم را جلب کند.تحت این سیستم ارامش و ثبات سیاسی به ایران باز می گردد و خوش بختی و ابادانی و پیشرفت با سرعت میسر می شود.ضمن اینکه قانون اساسی ایران باید کاملا علمی تدوین شود و هر گونه دخالت مکاتب و مذاهب و عقاید خاص در ان جلوگیری شود.در اموزش و پرورش نیز باید از دخالت این عقاید خاص جلوگیری کرد.در ایران باید همه باشند از راست تا چپ.از سکولار تا مذهبی. و رای مردم در انتخابات هر چهار سال مشخص می کند که هر حزبی چقدر در دولت سهیم باشد.از 5 درصد تا 100 درصد.
اما مردم برای رسیدن به این هدف یعنی جمهوری پارلمانی و نیز حفاظت از ان باید متشکل و سازماندهی شوند.هیچ فرد ایرانی نباید تنها و فردی کار کند.باید حتما در اتحادیه های صنفی یا گروههای فرهنگی و اجتماعی و سیاسی عضویت داشته باشد.یک دست هیچ گاه صدا ندارد و یک چوب براحتی شکسته می شود.رمز موفقیت در کار دسته جمعی است.در گروه گرایی.مهم هم نیست که گروه بر اساس چه اشتراکی باشد حتی یک گروه کوهنوردی نیز کمک می کند تا ما با هم بودن و رسیدن به قله با کمک و همکاری هم را تمرین کنیم و با هم هم صحبت شویم و دوستی هایمان پایدار تر شود.حتی یک گروه اینترنتی نیز فضای مناسبی برای هم فکری و افزایش پیوندها و دوستی ها فراهم می اورد.اینده ایران بسیار روشن و زیباست.