قرآن با ما سخن می گوید

[ایراندوست]

هیچ دقت کردیم بعضی جملاتی که مدتها قبل در کتابی خواندیم هنوز مثل زنگ در گوش ما می نوازد و در جلوی چشمانمان رژه می رود.؟...
این بحث در مورد اعتقادات مذهبی نیز جملات بسیاری را تداعی می کند که باعث می شود قبل از سخن گفتن کمی تامل کنیم.
حقیقتش این است که هیچ دینداری نباید دین خود را ترک کند مگر اینکه تصمیم بگیرد حداقل هفته ایی 2 کتاب را بخواند.تا ذهنش جایگزین فکری داشته باشد.بدون این شرط هرگز نباید عقیده مذهبی را ترک گفت.چون در خلا ناشی از ان چنان گردابی از پوچی ایجاد می شود که فرد را به مرز دیوانگی می رساند.برای همین است که کار گروهی و انجمنی در بین انسانها ارزشمند است.چون به پشتوانه اینکه یک جمعی به چیزی معتقد هستند شخص احساس تنهایی فلسفی نمی کند.
اگر از جنبه دیگری نگاه کنیم جامعه می تواند هزاران عقیده را در خود جای دهد که در همسایگی هم به خوبی و خوشی زندگی کنند .به شرطی که هیچ عقیده ایی نخواهد خود را به دیگران به زور تحمیل کند.البته تبلیغ باید ازاد باشد اما تحمیل خیر.خود مردم وقتی عقاید مختلف به گوششان بخورد تصمیم می گیرند.
حال از جنبه دیگر نگاه کنیم.اشعار ترانه مشهور جان لنون را به خاطر اوریم.همان خواننده ایی که توسط همین رفقای بوش کشته شد!او می خواند که جهانی داشته باشیم که دو انسان وقتی روبروی هم قرار می گیرند فقط وجه اشتراک انسان بودن انها موجب لبخند زدنشان به هم و دوستی بی انتهایشان شود.بسیاری مکاتب و عقاید بسته موجب تفرقه و جدایی بین انسانها می شوند.
زمین ما نخودی است در میان اقیانوس کهکشانهای بی شمار و ما انسانها سرنوشت مشترک داریم ...